5 เรื่องที่ทำให้ตัดสินใจต่างกัน
เงินก้อนหรือจ่ายรายเดือน
IP PBX มักมีเงินก้อนแรกค่าเครื่อง ซอฟต์แวร์ และการติดตั้ง ส่วน Cloud PBX มักจ่ายตามจำนวนผู้ใช้หรือแพ็กเกจเป็นรอบ อย่าเทียบแค่ก้อนแรกกับค่ารายเดือน ให้เทียบตลอดระยะเวลาเดียวกัน
ต้นทุนรวม = ค่าเริ่มต้น + ค่าบริการตลอดช่วงเวลาที่เทียบ + ค่าคนดูแล + ค่าซ่อมหรืออัปเกรด
ระยะเวลาเทียบให้เลือกตามแผนจริงของบริษัท เช่น 5 ปี ตัวเลขนี้เป็นตัวอย่าง ไม่ใช่อายุมาตรฐานของอุปกรณ์ ส่วนการบันทึกบัญชีและภาษีของแต่ละแบบให้ถามผู้ทำบัญชีของบริษัท
คนดูแล
IP PBX องค์กรต้องจัดการอัปเดต สำรองข้อมูล ไฟร์วอลล์ และเครื่องเสียเอง หรือจ้างผู้รับดูแล Cloud PBX ผู้ให้บริการดูแลระบบหลัก แต่องค์กรยังต้องจัดการผู้ใช้ เครือข่ายในสำนักงาน และสิทธิ์เข้าถึงอยู่ดี ไม่ได้หมายความว่าไม่ต้องมีคนรับผิดชอบเลย
ความเสถียร
สองแบบนี้พังคนละจุด ตารางนี้เป็นภาพรวมของผู้เขียน ให้เทียบกับระบบจริงที่จะซื้อ
| เหตุการณ์ | IP PBX ในสำนักงาน | Cloud PBX |
|---|
| อินเทอร์เน็ตสำนักงานล่ม | สายภายในยังคุยได้ สายนอกขึ้นกับว่าคู่สายวิ่งผ่านเส้นนั้นหรือไม่ | โทรศัพท์ในสำนักงานหยุด พนักงานย้ายไปแอปบนมือถือได้ถ้าตั้งไว้ |
| ไฟสำนักงานดับ | หยุดเมื่อไม่มีไฟสำรอง | อุปกรณ์ในสำนักงานหยุด ระบบกลางยังทำงาน โอนสายไปมือถือได้ถ้าตั้งไว้ |
| เครื่องตู้สาขาเสีย | กระทบทั้งองค์กรจนกว่าจะซ่อมหรือสลับเครื่องสำรอง | ไม่ใช่ภาระขององค์กร |
| ระบบผู้ให้บริการล่ม | กระทบเฉพาะส่วนที่ใช้บริการนั้น เช่น คู่สาย | กระทบทั้งระบบ องค์กรต้องรอผู้ให้บริการ |
คำว่า "ระบบบนคลาวด์มีสำรองอยู่แล้ว" ยังไม่พอ ให้ถามว่าศูนย์ข้อมูลอยู่ที่ไหน มีเส้นทางสำรองอย่างไร เคยมีเหตุอะไร และชดเชยอย่างไรเมื่อบริการหยุด
อินเทอร์เน็ตและคุณภาพเสียง
จุดที่ต่างกันมากคือ IP PBX คุยกันภายในผ่านแลนได้ แต่ Cloud PBX โดยทั่วไปทุกสายต้องเชื่อมไปยังระบบของผู้ให้บริการ แม้เป็นการโทรหาคนโต๊ะข้างๆ ดังนั้นการคำนวณแบนด์วิดท์ของ Cloud PBX ควรนับสายภายในด้วย
ค่าที่ใช้อ้างอิงในงานเทคนิคมีดังนี้ ทั้งหมดไม่ใช่ข้อกฎหมาย ค่า jitter และ packet loss เป็นตัวเลขจากเอกสารอบรมเครือข่าย ไม่ใช่มาตรฐานสากล
- ความหน่วงทางเดียว: ITU-T G.114 (05/2003) ระบุว่าถ้าคุมความหน่วงปลายถึงปลายไว้ต่ำกว่า 150 มิลลิวินาที งานส่วนใหญ่จะโต้ตอบได้ราบรื่น และเกิน 400 มิลลิวินาทีไม่เหมาะกับการวางแผนเครือข่ายทั่วไป [2] ส่วนการแบ่งเป็น 3 ช่วง (0–150 · 150–400 ใช้ได้ถ้าผู้ดูแลรับรู้ผลกระทบ · เกิน 400) เป็นสรุปของ Cisco จาก G.114 รุ่นก่อน [2][3]
- Jitter (ความแปรปรวนของเวลาที่ข้อมูลเสียงมาถึง): ไม่เกิน 30 มิลลิวินาที [4]
- Packet loss (ข้อมูลเสียงสูญหาย): ไม่เกิน 1% [4]
แบนด์วิดท์ต่อสายขึ้นกับตัวเข้ารหัสเสียง G.711 ราว 87.2 kbps และ G.729 ราว 31.2 kbps ต่อสายต่อทิศทาง [5][6]
แบนด์วิดท์ต่อทิศทาง = สายพร้อมกันสูงสุด × แบนด์วิดท์ต่อสาย × ค่าเผื่อ
ตัวอย่างสมมติ 20 สายพร้อมกัน ใช้ G.711 ค่าเผื่อ 1.25 ได้ 20 × 87.2 × 1.25 = 2,180 kbps หรือราว 2.18 Mbps ต่อทิศทาง ค่าเผื่อ 1.25 เป็นค่าแนะนำของผู้เขียน ไม่ใช่มาตรฐาน คำอธิบายละเอียดอยู่ในบทความ VoIP คืออะไร
เรื่องสำคัญกว่าตัวเลขคือการจัดลำดับความสำคัญให้ข้อมูลเสียง (QoS) บนเราเตอร์และสวิตช์ เพื่อไม่ให้การอัปโหลดไฟล์แย่งเสียงโทรศัพท์
การขยาย
IP PBX ต้องดูขีดจำกัดของเครื่องและสิทธิ์ใช้งาน ถ้าเต็มต้องซื้อเพิ่ม และสาขาใหม่อาจต้องตั้งเครือข่ายเชื่อมถึงกัน Cloud PBX เพิ่มผู้ใช้ผ่านหน้าจัดการได้เร็วกว่า แต่ให้ดูเงื่อนไขขั้นต่ำและการลดจำนวนผู้ใช้ในสัญญา เพราะเพิ่มง่ายไม่ได้แปลว่าลดง่าย
ตัวอย่างสถานการณ์ (สมมติ)
สองกรณีนี้เป็นเรื่องสมมติ และใช้แสดงวิธีคิด ไม่ใช่ผลลัพธ์จริง
กรณีแรก: เครือคลินิกความงามมีสำนักงานในกรุงเทพฯ สาขาในสมุทรปราการและปทุมธานี ทีมรับสาย 20 ที่นั่ง และทีมที่ปรึกษาตามสาขา 15 คน บริษัทไม่มีคนดูแลเครือข่ายประจำ ถ้าเลือก IP PBX ต้องเชื่อมสาขาทั้งสองเข้าสำนักงาน และเมื่อสำนักงานไฟดับ สาขาจะได้รับผลด้วย จึงเอนไปทาง Cloud PBX แต่ต้องเตรียมอินเทอร์เน็ตสำรองที่ทีมรับสายใช้ได้ทันที
กรณีที่สอง: โรงงานแห่งเดียวมีพนักงานประจำโต๊ะ มีทีมไอที และมีนโยบายให้เก็บไฟล์เสียงในที่ขององค์กร อินเทอร์เน็ตในนิคมบางช่วงไม่มั่นคง กรณีนี้ IP PBX เข้าทางกว่า แต่ต้องมีแผนเมื่อเครื่องหลักเสีย และยังต้องดูแลความปลอดภัยของไฟล์ตามกฎหมาย